Riens Lagewaard's Homepage

 

Familiegeschiedenis


Voor de oorlog had Arie Lagewaard een winkel in levensmiddelen, luxehuishoudelijke artikelen en speelgoed. Eerst was Wim Muilwijk de winkelier en vanaf 1938 was dat Arie Lagewaard. Aan de linkerkant, aan het pand vast, was een schuur waar bakker Van Dongen zijn bakfietsen had staan. Een grote houten hoepenschuur, waar Rooksie de Groot z`n griendhoutbedrijf had, was daar weer achter te vinden. Op het terrein stonden ook grote houtschelven. Hierin bouwden Riens en zijn broer stiekem hutten. Wel waren zij een beetje bang voor “Rooksies”. Als hij er aankwam en merkte dat de jongens op zijn terrein "speelden", joeg hij ze met veel kabaal weg.


Hierboven een fotootje gemaakt in het jaar 1939.

Het gezin staat hier voor de winkel met
het huisnummer Wijk A 464. 
(Omgeving scheepswerf Baars). 

Op de foto zien we Arie Lagewaard, mevrouw Lagewaard en de zoons Riens en Leen. 

Venten langs de deur …

Arie Lagewaard, de man die wij zochten, is geboren op 4 maart 1907 te Sliedrecht. Dat gebeurde in een woning tegenover de Poelenstoep. Op zijn 11e jaar ging hij werken bij Wesdijk. Deze had een winkeltje in manufacturen, tegenover waar nu kapper Noorland gevestigd is.
Wesdijk ventte langs de deur. Dit deed hij ook in o.a. Wijngaarden. Als hij iets niet bij zich had, moest Arie Lagewaard samen met Wesdijk jr., (de latere NSB-er), de bestellingen met de hondenkar gaan bezorgen.

Kraanmachinist

Na een paar jaar is Lagewaard bij de meelfabriek gaan werken als kraanmachinist. Schepen in de haven lossen die met zakken graan voor de kade lagen. Hier heeft hij 11 jaar gewerkt. Later ging dit bedrijf, waar in later tijd “Van Beest Sluitingenfabriek” gevestigd was, failliet. Arie was werkeloos. Dit betekende ´aan de steun`. Negen gulden per week en voor zijn 2 kinderen twee gulden. 

Zelfs zijn zo geliefde sloep moest hij verkopen.
 Hij had nog geen dubbeltje over om een potje verf bij schilder De Winter te kopen.
 Dat was armoe lijden!!

Koekjes en snoep…

Hij heeft toen bij zijn vader f 100, = geleend. 
Bij grossier Elshout kocht hij koekjes en snoep. 
In zijn huisje tegenover de Poelenstoep begon hij een winkeltje in de bedstee. 
Hij ging met dit handeltje ook venten bij familie enz. Al gauw verdiende hij meer dan wat hij van de steun kreeg.
 Hij liep nu het risico dat hij geen steun meer kreeg. Als het handeltje zou mislukken zou hij van de diaconie van de kerk afhankelijk worden. 
Een paar jaar later kocht de vader van Arie in de vroegere Piet Rijsdijkstraat twee huizen. 
Per stuk f 2500, =.
Het gezin verhuisde van Wijk A naar de oude uitbreiding. Arie zette zijn winkeltje voort in de voorkamer. 
Het liep echter niet. Aan het eind van de week had hij voor nog geen f 5, = verkocht.

 

 



De vader en moeder van Arie

 Toen hoorde hij dat Wim Muilwijk een winkel ging beginnen in de Kerkbuurt, in het pand waar later de ´Lockhorst` zat. Lagewaard en zijn vrouw Maria hebben de zaak van Muilwijk in Wijk A in 1938 overgenomen. Hier hadden ze al gauw een goede boterham. 



Omgeving De KleineWinst

Buurtje …

Voorbij de zaak van Arie was nog het winkeltje van Leenman, een boekwinkel. Deze maakte ook matten. Tegenover de winkel van Lagewaard waren ook enkele winkels; de bakkerswinkel van Van Dongen, juwelier Han Bakker, de winkel waar de vader van Piet Vermaas, lapjes verkocht en de groentezaak van Aart den Besten. Daarvan zie je op de foto hiernaast alleen de fiets en een aantal groentekisten. Links, met enkele kinderen voor de deur, de winkel. Deze is allang afgebroken. Net als bijna alle andere huizen op de foto. Vaak was d’n dijk nog zo leeg als op de foto. Riens en Leen speelden in deze tijd nog gewoon op d’n dijk. Hoepelen, hinkhokken, tollen, buutvrij, enz.
 Naar de winkel van ´Koppies`…        

Na de oorlog, ongeveer in1947, ging de firma Kop, tegenover “D’n Bandwurf”, verhuizen naar het pand tegenover Gort, juwelier. Lagewaard kocht het pand van Kop. Arie kreeg de ziekte van Parkinson. In 1963 nam zoon Riens de zaak van zijn vader over. 

Arie Lagewaard heeft toen nog een paar jaar op zijn oude ´stekkie` bij Van Beest gewerkt. Al gauw ging het niet meer en is hij afgekeurd. In november1967 is Arie overleden. Zijn vrouw was Maria Mostert, geboren 4 januari 1909, een dochter van Leendert Mostert. Deze was baas bij scheepswerf De Klop. Maria was de oudste van een gezin van dertien kinderen. Haar broer had een bloemenzaak. Dit bedrijf kreeg later bekendheid onder naam Mostert en De Winter

Kantoorbaan …


Riens en Leen waren de kinderen van het gezin van de winkelier. De oudste van de twee, Riens, heeft eerst een paar jaar bij zijn vader gewerkt. Voor twee gezinnen was er echter geen toekomst. Hij is toen etaleur geworden bij een levensmiddelengrossier in Groot Ammers. Zoals gezegd, nam hij in 1963 de zaak van zijn vader over. Dit duurde tot 1969. De tijd van de supermarkten kwam er aan. Riens moest noodgewongen stoppen en zocht weer een baan. Die vond hij bij ´Van Leeuwen Buizen` in Zwijndrecht. Daar heeft hij 25 jaar een kantoorbaan gehad totdat hij met de VUT ging. 

Heerlijke jeugd…                                                    

Het was een kinderrijke buurt. Dat betekende voor de jongens veel vriendjes waar je mee kon spelen en ook wel eens ruzie maken natuurlijk. Achter de winkel was een stoep met 7 huizen tot aan de rivier. Daar kon je ‘s zomers heerlijk zwemmen. Als het laag water was kon je op het strandje en in de blubber spelen, dat heette op het "Lęęg eb".   

Hoog water...
         
Bij een harde noordwesten wind werd het water in de rivier vaak zo hoog dat het op de kant kwam. Dan dreigde het rivierwater in de huizen te lopen. Er werd wel een vloed- of kistplank tussen de deurposten geschoven. Als het water erg hoog werd, liep het over de plank. Het kwam dan ook door de ramen naar binnen. De mensen zetten alle spullen zo veel mogelijk omhoog. Vervolgens gingen ze langs het laddertje naar de zolder. Daar wachtten ze tot het water weer ging zakken. Dat duurde meestal zo`n uur of zes. Alle blubber werd van het zeil geboend, de kachel opgestookt om alles weer te laten opdrogen. Soms gebeurde dit wel zeven keer in een winter. Het hoorde er toen bij en je wist niet beter. Het huis was er op ingericht. 

 
1 Februari 1953 watersnoodramp..

Riens en Leen vonden het prachtig en heel spannend.
Tot de watersnood, toen vonden ze het niet zo leuk meer...  
 Ze verveelden zich nooit en hebben in hun buurt een heerlijke jeugd gehad.


Ze verveelden zich nooit en hebben in hun buurt een heerlijke jeugd gehad.

Stats